Siste...

Det begynner å gå opp for meg at tida mi i Nepal snart er over. Difor har det blitt ganske mange kommentarer av typen "dette er nok siste gang vi gjer dette" i det siste. Her kjem eit lite utval av kva eg har hatt "siste" av desse dagane.
Siste bibelgruppe (arbeid) var på tysdag, og samla folk frå 10 til 75 år. Ikkje så mange, men stort spenn i alder!



Siste tur for å kjøpe frukt har strengt tatt ikkje vore heilt enda, men den kjem den og! Difor eit lite blinkskot frå vår lokale fruktbasar:



Siste møte med dei "offentlege hundane", som denne med alskens sjukdomar:



Siste tur med offentleg transport, som inneber enten takplass, ståplass eller skvistsammenaltformangepåeittsete-plass.



Dette biletet er forresten frå fredag då eg var på piknik med CBS-gruppa (laget) i Kathmandu. For å komme oss til piknik-spot måtte vi køyre, og dei hadde fått tak i ein bil med lasteplan. X antal gryter og kjøkkenutstyr blei stappa opp, før resten av plassen blei fylt opp av menneske. Eg klager ikkje! Så der køyrde vi gjennom gatene i sentrale deler av hovudstaden i Nepal - med ca. 10 personar ståande på lasteplanet! Politiet som er plassert på kvart gatehjørne reagerte ikkje ei gang. Så mykje for trafikksikkerhet!
Pikniken var og SISTE gang eg traff på mange av studentane her. Ganske rart, det er sjølvsagt ikkje alle eg har hatt like mykje med å gjere, men vemodig er det å si hadet likevel. Det betyr at ein periode er over.



Sjølv om vi ikkje reiser før torsdag kveld hadde vi avslutningsmiddag med familien vår / sjefen vår på søndag (i går). Grunnen er at han reiser på leir til Far West Nepal, og blir borte i 10 dager. Ergo det var siste gang vi møter han, i alle fall for denne gang.
Vi var på siste nepaligudsteneste på laurdag, og siste internasjonale gudsteneste i går. I dag skal vi på siste mentorsamtale.
Siste, siste, siste. Konklusjonen er at Nepalopphaldet går mot ein slutt!

På tur

Vi har vore på tur, til Tansen og Pokhara + ein liten trekking-tur. Kristin, Marianne, Sigrun, Veronika og Eldrid (dei to siste arbeider for Tibetmisjonen i Nepal) har vore turfølget gjennom tidene, og eg har hatt ei fantastisk veke.
Tansen er ein landsby med eit misjonssjukehus, og vi har vore på full inspeksjon over korleis ting blir drive der. I tillegg har vi vore i turiststaden Pokhara, og nyte livet eit par dagar, før eg, Marianne og Veronika prøvde å vere spreke, og la ut på trekking. Her kjem nokre bilete frå turen.



Streik og Nepal høyrer saman, det er streiker i hytt og pine, så det var på tide at eg blei plassert midt i happeninga sjølv. Kom køyrande, og plutseleg stoppa all trafikk. Tre timar seinare kunne vi køyre att, og kom oss vidare mot Tansen (om enn ein anna veg, så vi sat 5 timer meir i buss enn vi trengde - i tillegg til streik-stoppen)



Frå lokalbazaren i Tansen. Nokon som treng lauk, bønner eller chili?



Så har eg endeleg gjort det: paraglida. Moro var det, sjølv om turen min ikkje blei på meir enn 10 minutt. Mangel på vind var grunnen, og eg fekk pengane igjen.



I Nepal finst det ulike typer kaker. Som på denne restauranten.

Så var det tid for trekking. Eg har vore til ein stad som heiter Poon Hill og sett soloppgangen over Annapurna-fjellrekka. Det kan anbefalast, sjølv om skyane kom litt vel fort!
I tillegg til soloppgang møtte vi på plaskregn kvar dag, ca. fem minutt etter at vi hadde komme fram til der vi skulle sove. Første dagen hagla det i tillegg!
Trekkinga var ikkje så lang, tre dagar, men eg fekk gått litt likevel:
Dag 1: opp 1000 høgdemeter
Dag 2: opp 850 høgdemeter
Dag 3: opp 360 høgdemeter, og ned 2210 høgdemeter.
Pust og beinmusklar blei utfordra dei to første dagane, den siste var det knea som fekk kjenne på kva det betyr å vere på tur...
Har forresten overnatta på ca. 2850 m.o.h., og kjend på at lufta er tynnare høgt oppe. Neste gong eg kjem til Nepal blir Annapurna base camp målet!



Vekas kjøttforsyning til div. landsbyer er på veg oppetter fjellsida.



Vår gode ven bøffelen lurer på kva slags rare folk det er som har tatt pause rett ved matfatet hans.



Reklamen som prøver å lokke til seg flest muleg turistar til å overnatte på akkurat dette gjestehuset



Utsikten frå overnattingsstad nummer 1



Nepalsk mat: daal, bhat, tarkari. Veldig godt, og ganske fancy servert på denne staden



Veronika, Marianne og Sigrun på Poon Hill, 06.00 onsdag morgon.



Eg og Annapurna 1 (ca. 8100 moh.) i soloppgang.

Let it rain..

Eg trudde ikkje den dagen kom til å komme då eg lengta etter regn, bare ein liten drope, sånn at støvet kunne legge seg litt. Men, tydelegvis er det også noko å ville ha.
I dag var eg og Kristin på "visitt" på eit kontor for skulefornying i Nepal (ECEC), for å raportere om livet vårt på landsbygda for nokre veker sidan. På kontoret arbeider det ein norsk misjonær, og etter møtet var vi med på ein rundtur på bygget. "Det ser ut som at det kjem til å regne i dag" sa ho. WOW! For ein spektakulær tanke! Regn! Er ikkje det å gå litt for langt, tenkte eg. Men, May-Britt hadde rett, og fem minutt etterpå kom det eit par droper. Nok til at eg var glad og fornøgd.
Resten av dagen har det lyna og tordna, men det har ikkje komme så mykje som ein drope til. Heilt til eg skulle gå heim att frå sentrum. "Himlens sluser" opna seg (i alle fall litt), det kom såpass med vatn at asfalten glinsa. Det er noko av det beste eg har opplevd på ei god stund, dei første dropane vatn eg har kjend frå himmelen sidan heilt i starten av oppholdet vårt her, i oktober.
Sidan det ikkje har regna her har vi hatt 16 timer straumkutt (rykta seier at det skal aukast til 20 t. i døgnet), folk har ikkje vatn, og støv og eksos blir mange ganger verre enn det eigentleg er. Den siste veka har eg ikkje sett himmelen, men eit grått lag som ligg litt over hovudet mitt. Dei få gongane det har vore mogleg å sjå sola har ho vore raud, grunna all forureininga.
Det kom ikkje regn i desember, og ikkje i februar (dei to tidene der det skal komme litt regn i følge kjeldene mine), men i dag kom det litt. Ikkje nok til å fylle elva her, som er nesten heilt uttørka. Ikkje nok til å redusere straumkutta. Ikkje nok til å gje folka her vatn i haugevis. Men, nok til å få støvet til å legge seg for ei lita stund, og nok for at eg blei litt blaut i håret.
Hurra!

Let it rain..

Eg trudde ikkje den dagen kom til å komme då eg lengta etter regn, bare ein liten drope, sånn at støvet kunne legge seg litt. Men, tydelegvis er det også noko å ville ha.
I dag var eg og Kristin på "visitt" på eit kontor for skulefornying i Nepal (ECEC), for å raportere om livet vårt på landsbygda for nokre veker sidan. På kontoret arbeider det ein norsk misjonær, og etter møtet var vi med på ein rundtur på bygget. "Det ser ut som at det kjem til å regne i dag" sa ho. WOW! For ein spektakulær tanke! Regn! Er ikkje det å gå litt for langt, tenkte eg. Men, May-Britt hadde rett, og fem minutt etterpå kom det eit par droper. Nok til at eg var glad og fornøgd.
Resten av dagen har det lyna og tordna, men det har ikkje komme så mykje som ein drope til. Heilt til eg skulle gå heim att frå sentrum. "Himlens sluser" opna seg (i alle fall litt), det kom såpass med vatn at asfalten glinsa. Det er noko av det beste eg har opplevd på ei god stund, dei første dropane vatn eg har kjend frå himmelen sidan heilt i starten av oppholdet vårt her, i oktober.
Sidan det ikkje har regna her har vi hatt 16 timer straumkutt (rykta seier at det skal aukast til 20 t. i døgnet), folk har ikkje vatn, og støv og eksos blir mange ganger verre enn det eigentleg er. Den siste veka har eg ikkje sett himmelen, men eit grått lag som ligg litt over hovudet mitt. Dei få gongane det har vore mogleg å sjå sola har ho vore raud, grunna all forureininga.
Det kom ikkje regn i desember, og ikkje i februar (dei to tidene der det skal komme litt regn i følge kjeldene mine), men i dag kom det litt. Ikkje nok til å fylle elva her, som er nesten heilt uttørka. Ikkje nok til å redusere straumkutta. Ikkje nok til å gje folka her vatn i haugevis. Men, nok til å få støvet til å legge seg for ei lita stund, og nok for at eg blei litt blaut i håret.
Hurra!

Kjøpslova

Då eg i mine glansdager på Kvitsund hadde ØI (Økonomi og informasjonsbehandling) lærte eg om kjøpslova. Eg må kanskje innrømme at det ikkje var akkurat det temaet som interesserte meg mest på den tida, men litt sit att etter tre år (sprøtt kor fort tida går forresten). Kjøpslova skal (viss eg ikkje hugser heilt feil) ta seg av interessa tli kunden, og sikre at kunden får varer til god kvalitet.
Så - kvar er krafta til denne lova når eg treng ho? Ikkje i Nepal i alle fall. Grunn:
Øyreproppar.
Eg hadde med meg eit flott eksemplar frå Noreg då eg reiste heimafrå. Etter to månadar bestemte dei seg for å slutte å spele musikk (eller lydbøker) på det eine øyret, kvifor ha lyd på to øyrer når du kan ha på eitt? Godt poeng. Desse øyreproppane blei sendt heim att med Øystein lærar som kom på ein snarvisitt i januar, og Sigrun hadde kjøpt seg nye. Desse nye proppane blei tatt i bruk så tidleg som i desember, og kjøparen var særs nøgd med resultatet. Men, kva skjer? I midten av januar bestemmer proppane seg for å ikkje fungere dersom leidninga ligg i 90 graders vinkel ein bestemt stad. Frustrasjonen stig hos kjøparen, men sidan øyreproppane blei kjøpt utan kvittering (noko som tydelegvis ikkje var smart, men som ikkje blei tenkt over i kjøpsminuttet) er det ikkje mogleg å bytte.
"Klok av skade" går Sigrun atter ei gong til butikken og vel seg eit par nye propper (start februar). Denne gonga følgjer det med ei kvittering, som blir passa veldig godt på. Etter omtrent nøyaktid ein månad dør også desse proppene, men Sigrun traver av stad til butikken, og slår kvitteringa i bordet. Ei kvittering med både dato og pris. Alt ser veldig lyst ut, heilt til (butikk)sjefen sjølv kjem, og opplyser at det er ein dags garanti på slike forbruksgjenstander. Sukk og stønn.
Så, mine kjære trufaste lesarar; er dette rett? Har ikkje den stakars kunden her rett på litt lenger garanti? Grav fram det som finnast av kunnskap på området, slå opp i Noregs lovar (eller kanskje heller Nepals?)og finn svaret! Må Sigrun faktisk gå til innkjøp av det som blir dei fjerde øyreproppane i løpet av litt meir enn fem månadar? Det er opp til deg å dømme.

Til ettertanke

Herre, vår Gud,
kor herleg ditt namn
er over all jorda,
du som har breitt ut
din prydnad på himmelen!
...


...
Når eg ser din himmel.
eit verk av dine fingrar,
månen og stjernene
som du har sett der,
kva er då eit menneske,
sidan du kjem det i hug,
eit menneskebarn,
sidan du tek deg av det?

Du gjorde han lite ringare
enn Gud,
med ære og herlegdom
krona du han.
Du sette han til herre
over dine henders verk,
alt la du under hans føter:
sauer, oksar, alle i hop,
ja, jamvel dei ville dyr
på marka,
fuglen i lufta og fisken i sjøen,
alt som ferdast på havsens stigar.
Herre, vår Gud,
kor herleg ditt namn
er over all jorda!
-Salme 8

Lenge leve...

livet som sjuk(?)
Eg har fått meg nye vener den siste veka, evt fofriska gamle venskap som var litt støvete i kantene:
- dorull/first price mjukt papir
- te med honning (og anna varm drikke)
- strepsils
- vaselin
- nasespray
- paracet
- fishermans friend
- og nytt av dagen: antibiotika!



I tillegg arbeider eg hardt for at det skal bli litt meir søppel i gatene i Kathmandu, som følge av diverse doruller som må sjå seg slått av mi meir eller mindre rennande nase.
Eg har aldri sagt noko anna, bronkitt er moro det! Spesielt når ein ligg i senga på kvelden og må konsentrere seg: "pust INN, pust UT, inn, ut". Høyrast eigentleg meir ut som eit trekkspel med astma, så Lindesnes Trekkspillklubb, dere har ein konkurrent!



Folk vil kanskje meine at det er litt drøyt å gå til det skritte å svelge tre grisesvære antibiotikapiller kvar dag fem dagar framover bare grunna ein stakars bronkitt. Men, grunnen er så enkel som at med den forureininga som er i denne byen vil eg "aldri" bli frisk att dersom eg ikkje gjer noko drastisk med saken. Så nå gjeld det bare å hugse på å ta desse pillene. Trur det kan bli ei utfordring i seg sjølv.

Ellers er Kathmandu framleis Kathmandu, med nok av ting å finne på for den som vil underholde seg sjølv og andre. Eg og Marianne var på guida tur i Kathmandu
Durbar square dagen før trekkspelet i meg vakna. Planen var å treffe på den levande guden (ei jente på tre år som er utnevnt til kona til dødsguden), men ho var ikkje tilgjengeleg. Synd, vi får prøve igjen ei anna gang. Det er nok av andre tempel å sjå på, og det virka nesten som at vi traff på ei rush-tid når det gjeld tilbeding.



Det klang i klokker over alt, og folk gjekk frå gud til gud og festa blomar i håret og tikka-merker i panna. Heilt sært å tenke på, dette er korleis dei utøver religionen sin! I tillegg syns eg det er rart at eg begynner å bli "vane" med det, eg sperrer ikkje opp augo mine kvar gong eg ser ofring lenger.

I tillegg fann vi ei vakt, det er sjølvsagt at bilete måtte bli tatt.



Blomemarknad, der folk kjøper kranser med blomar som dei gir til gudane sine under tilbedinga. Lyser opp i bybiletet i alle fall!