Etter mange, tårefylte hadetklemmer og ein stadig voksande klump i magen stod eg skjærtorsdag på Kathmandu International Airport, klar for kva enn som skulle komme. 27.5 timar seinare, langfredag, var eg heime, i Bykle! Kom heim, blei møtt med lange, gode klemmer av mamma, pappa, Ragnhild, Ingvild og Olav Magnus. På Kjevik blei eg møtt av Torleif, og hadde ein god biltur heim der praten gjekk laust. Fantastisk godt å sjå alle saman att, og å kunne prate med dei utan å avtale fleire dagar på forhånd bare for å oppleve at internetten var så hakkete at det ikkje blei samanheng i samtalen.
Laurdag var det skitur med bål, pølser, kakao, kvikk lunsj, appelsin og lange bakker å renne i, altså typisk påske. Kan kanskje la være å nevne at regnet starta då vi hadde pakka sekken, og at det hølja ned då vi kom inn att i bilen.


(stemningsbilde frå i fjor, då var veret litt betre enn denne påska...)

Søndag var eg på gudsteneste, og sang "Deg være ære" av full hals. Det å høyre tale på norsk, synge norske salmar, delta på norsk liturgi (jadda, eg er ikkje så forandra nemleg) var heilt fantastisk, og noko eg hadde gleda meg til lenge på forhånd.
Tysdag reiste eg tilbake til Hald, etter å ha vore hos bestefar og prata litt med han.
No er Hald det som er mest aktuelt, har hatt mykje bra undervisning dei tre dagane vi har hatt det, og eg gler meg til det som kjem. Kjenner spesielt at bibelundervisninga skal bli god, å få påfyll og lære mykje nytt!

Som ei avslutning må eg få uttrykke min kjærlighet til denne jenta. Ikkje så lenge att no, Ingebjørg! Kan love deg ein knuseklem og eit høgfrekvent hyl :-)