Går over hengebrua. 160 meter under føtene mine renn det ei elv, og breidda er full av stein. Registrerer meg, betaler. Går ut att på brua. Der står 10 andre folk, helser blidt. Vinker til Marianne, Kristin og Shuraz. Stiller meg i kø.
Blir ropt opp, får beina mine snurpa sammen, og eit belte om livet.
Blir leidd utanfor gjerdet, og står plutseleg på ei platting utan noko å halde meg i, 160 meter over bakken.
Går litt lenger ut, strikket som heng i føtene mine dett utfor kanten. Eg kjenner tyngda av strikket som trekker i føtene mine.
Mannen som står bak meg held meg i beltet om livet.
Eg bøyger knea mine, retter ut armane som ein fugl som skal til å fly. Tærne mine står ikkje på noko fast.
Eg vinker til kameraet, lager ei grimase, og tenker "håper eg ikkje dør nå!"
Mannen spør om eg er klar. Eg svarer ikkje. Han responderer med å rope:
ONE, TWO, THREE; BUNGY!!!!
Eg hopper uten å tenke over kva det er eg gjer. Kjensla av å rase nedetter i fritt fall. Kjensla av mangel på kontroll. Heilt sprøtt, intet mindre. 120 meter fyk eg ned, før strikket strammar seg.
Strikket strammer seg, og eg fyk opp og ned eit par ganger før strikket begynner å dirre, og eg sakte blir heist ned.
Eg har hoppa i strikk. Det var den sjukaste opplevinga eg har hatt på ekstremt lenge, og ei verdig "grand finale" av seks månadar i Nepal. Hoppet skjedde i går (tysdag), i dag har eg pakka, og i morgo vender eg nasen min mot det kalde nord. Trist å reise frå 30 grader her til slaps i Noreg, men skal bli koseleg å treffe folk att og.
Viss nokon lurer - ja, eg hylte. Som ein stukken gris faktisk. Men, det var verdt det!
Abonner på:
Legg inn kommentarer (Atom)
3 kommentarer:
Crazy woman! Eg glede meg t å få deg i heimlande igjen ;)
shit, jeg for helt sug i magen når jeg leser om det . godt beskrevet,kunne ikke gjort det bedre selv. kristin feiga ut?hun var jo så gira..
Kristin hadde ikkje penger.. Men det hadde ikkje vore så vanskeleg å låne penger av Veronika. Så - det gjekk kanskje litt på viljen ja!
Legg inn en kommentar