Det var ei gong

Det var ei gong ein rull med papir. No har den ikkje lenger den same storleiken. Kvifor? Sigrun er forkjøla. Difor døydde den stakars dorullen. Prosessen var ganske kort: Dag 1: Heil og fin. Dag 2: litt redusert. Dag 3: død (tom). Snipp snapp snute, så var (det sanne) eventyret ute.

Bortsett frå denne triste historia må eg takke, bukke, nikke og neie. Grunn: I løpet av tida i Nepal har eg fått fire brev. Det første – frå Signe kom før fødselsdagen min. You made my day, Signe! Dei tre andre – frå Ingebjørg, Torleif og Ragnhild kom i dag – ALLE TRE! Snakk om overlykkeleg jente som etter frukost sat seg ned med tre koselege brev! Takk til alle tre som gav meg ein fantastisk god start på dagen! (Viss noen lurte står postadressa mi i kolonna til høgre på bloggen. Dette var ”ikkje” eit hint:P )

Som ein liten parantes kan eg kanskje nemne at eg var på arbeid på skulen i går. I 4.klasse hadde eg matte: stykker som 4586x39. Eg trudde matematikk var eit internasjonalt språk, der tok eg til ei viss grad feil. Kvifor kan ikkje alle løyse slike stykker med same oppsettet? Eg lærte meg i alle fall at her i Nepal blir gangestykker løyst på ein anna måte enn i Bykle. Det førte til at eg stod med totalt hjerneteppe, hadde ikkje peiling på korleis eg skulle gå fram. Eg veit korleis eg skal løyse stykket utan kalkulator, men ikkje slik som det stod forklart i boka her! Løysninga på mitt hjerneteppe blei: få elevane opp på tavla, til å ”teste” om dei kan løyse, og dei må forklare høgt til klassa. Etter to elevar forstod eg konseptet, og kunne fortsette sjølv. Pusta letta ut da, ja!

I dag etter jobb var eg i fengsel. For alle som sitter med store forhåpningar om at eg endeleg blei satt inn bak lås og slå, må eg dessverre skuffe dere. Vi var med sjefen vår på barnesenteret då ho skulle besøke folk der. I lag med nokre andre eldre damer i kyrkja si, reiser ho på besøk til innsette som av ulike grunnar ikkje får besøk av familie/andre. Eg prata ein del med to menn frå Afrika, det var veldig koseleg. Håper dei fekk ein litt betre dag etter at vi hadde vore der. Den eine av dei hadde vore litt i Elfenbenskysten (kom ikkje derifrå altså), så eg kom med ”nyheter” om kva som skjer der (er jo bare eitt år sidan eg var der og såg korleis den politiske situasjonen var..). Trur han sette pris på det! Før jul skal vi tilbake igjen, då skal vi ha med mat, kaker osv, og feire jul i lag med nokon av dei innsette. Det blir koseleg, eg gler meg!

Bussen vår

Til nå i livet mitt har eg vore borti litt forskjellige slags bussar. Nokre er fine, andre er gamle, nokre har god luft og i nokre bussar bør du ikkje vere allergisk for støv. Eg trudde eg var ein busskjennar før eg kom til Nepal, men det viste seg å vere feil. Her er bussane veldig ulike frå det eg er vane med! Sjølvsagt har eg sett eitt par "vanlege" bussar her og, men dei er alltid stappa av turistar med caps på hodet og fotoapparat rundt halsen. Bussane EG tek her, er små. Dei går eigentleg under kategorien minibuss, og dei er ALLTID fulle. Ikkje full som i "søren, eg må sitte på sida av nokon eg ikkje kjenner!", men fulle som i "vi får stå i dag igjen!" Det blir mykje kroppskontakt, både av den hyggelege og den ikkje fullt så hyggeleg sorten.

I går måtte vi nok ei gong ta bussen, for å komme oss på arbeid denne ganga. Bussen kom, og han var full. Dette var virkelig fullt, det hang menneske ut av vindauger, i døra hang det fire personar. Første tanken min var "drit, vi venter på neste", før det kom nokre unge gutar og inviterte oss til å vere med å sitte på taket! Vi gliste breitt, og klatra opp. Ganske digg, det kan eg skrive under på! På taket var det god plass, vi slapp å få inn eksos gjennom vindauga - for det var ikkje vindauger! I tillegg kunne vi sjå på all den svarte eksosen som blei spydd ut, og tenke "takk at vi ikkje er ute og går nå!"

I tillegg får ein betre kontakt med folk når ein sit på taket til bussen. Marianne fekk spørsmålet "røyker du marihuana?", og svarte klart nei på det. Gutten som spurde derimot, var visst ein av dei, og virka ikkje heilt fornøgd med svaret han fekk. Bedre lykke neste gang!!



BTW: sjekk svart eksos i bakgrunnen på bildet! Fra bussen vår! Er det fortsatt nokre der ute som lurer på kvifor eg gjekk til innkjøp av maske?

Arbeid!

Endeleg, etter ein månad i Nepal er vi ordentleg i gang! Vi har nemleg begynt å arbeide, så akkurat no er du innom bloggen til matte-, engelsk- og samfunnsfagslærar Egeland. Eg trudde verkelig ikkje at denne dagen nokon gong kom til å komme, at eg blei lærar, men det var bare å sette seg på flyet til Nepal det, så var saken biff Så, på tysdagar og torsdagar er vi på ein skule om lag 20 minutt å gå frå der vi bur. Der skal vi ha undervisning i 3. til 7. klasse, i ulike fag. Det er bare eg som meldte meg frivillig til mattelærar, så dei andre blir nok meir opptekne med engelsk og s.fag. Eg kan kanskje tenke meg at ein del av dei som les dette – og som kjenner meg litt – ler ganske godt. Stikkord: engelsklærar og Nepal. Ringer det ei lita bjølle? Her er det litt meir som ein gongong eller noko.

I går var første dag på skulen for oss. Vi trudde vi skulle rundt å sjå litt, og kanskje få vere med i ein time. Den gang ei. Vi troppa opp, og prata litt med rektoren først. Så blei vi plassert i sjetteklasse på skulen, med beskjed om å ha ”introduksjonstime”. Det blei nokre ville blikk til kvarandre, før vi sette i gang. Vi presenterte oss sjølve, fekk elevane til å presentere seg, og så håpte vi på at spørsmåla skulle hagle. Det gjorde dei absolutt ikkje, så vi måtte finne på meir å spørje om. Då fekk vi vite at Nepal har: Nasjonaldyr (ku), nasjonalfugl (hugser ikkje namnet), nasjonalmat (hugser absolutt ikkje namnet!), nasjonalVÅPEN (eit eller anna slags sverd), nasjonalblom (rhododendro) og nasjonalsong. Vi spurde så fint om ikkje elevane kunne synge nasjonalsongen for oss, og vips stod alle oppreist og stemte i på ein song eg ikkje fekk heilt med meg melodien til. Den gjekk nemleg i 30 ulike tonearter, ein for kvar elev i klassa. Etter ferdig sunge (brølt) nasjonalsong, kom sjølvsagt spørsmålet: Kan dere synge Noreg sin song? Vi stemte i, men det var alt for lyst. Vi kom til ”å den saga natt..”, så begynte elevane å klappe, og dermed var vi ferdige å synge. Kven har sagt at det ikkje er lov til å kutte ut dei seiste linjane av sangen? Ikkje eg i alle fall.

Vi fekk forresten alle nasjonalspørsmåla i retur, og fann fort ut at det er eit stort hol i undervisninga for -89-generasjonen når det gjeld nasjonalsaker og –ting. Dette er svara elevane fekk:
Nasjonaldyr: Elg. Nasjonalfugl: fuglekongen. Nasjonalmat: potet. Nasjonalvåpen: det har vi ikkje. Nasjonalblom: veit ikkje. Nasjonalsong: blei sunge. Litt heimelaga nasjonalsymbol innimellom, men det dei ikkje veit, har dei ikkje vondt av. Trur vi.

Dei 40 minutta gjekk tåleg seint, vi trudde vi var ferdige etterpå, men nei da. Då var det vidare til neste klasse, 7. klasse, etter dei kom 5. klasse, før eg runda av med ein time åleine i 4.klasse. Stas det, til slutt hadde vi ein repeat-knapp, som vi bare skrudde på – med litt uheldige konsekvensar. Stakar 5.klassen fekk spørsmål om nasjonaldyr alle fall 3 gonger. Håper dei ikkje blir langvarig skada av det.
Kristin hadde den beste forklaringa på kva ein elg er, trur det var til 5.klassen det og: ”It’s like a BIG, brown cow, with horns almost like trees. And if you hit it with a car, you can DIE!” Velkommen til Noreg sier eg…

I dag var vi over på eit barnesenter der vi skal vere på måndager og onsdager. Der var det fire ungar i dag, men til vanleg 13, i aldaren 2 til 5 år. Vi skal lære dei songer, rim og regler på engelsk, og kanskje litt tal og bokstavar. Frå ungane er tre år lærer dei nemleg å skrive her i Nepal. I tillegg er det meininga vi skal leike med desse ungane. Eg trur det blir gøy!

Dyrene i Asia

Eit herleg vesen som eg blei så alt for godt kjend med i løpet av tre år på Kvitsund har no meldt sin ankomst att. Tenk, dumme meg trudde at dette kom til å bli eit bananflugefritt år. Den gang ei. På kjøkkenet vårt er ein eigen koloni under utvikling, eg tenker med ei gang på rommet til ei viss frk. Rui i 2.klasse for dere som er innvigd i kva det inneber.
For den som måtte tru at nepalske bananfluger ikkje er like dei norske, tar dere skrekkeleg feil. Dei er små. Dei er brune. Dei har vinger. Og bein. Dei flyg fort. Det er umogleg å ta knekken på dei. Det er rett og slett BANANFLUGER! Saksa frå caplex.no: bananflue, Drosophila melanogaster, ca. 3 mm lang, gulbrun flue med røde øyne. Finnes over hele jorden. Har blitt mye brukt i arvelighetsforskning pga. sin hurtige forplantning og kjempestore spyttkjertelkromosomer.

Bortsett frå desse små "søte" er Freddy, vår kjære firfirsle også fast inventar. Veit ikkje om eg har fortald om han før, men no har eg det i alle fall. Kvar kveld kjem han inn (har skulka litt unna i det seiste, men...), og heng i taket/på veggen og glor på oss. På morgonen er han borte att. Nokre skilter med å treffe på sebra og andre slike dyr, andre meiner bestemt å ha monster under senga. I Nepal er det eit faktum - vi har "monster" OVER senga!
(Her skulle det komme to fantastisk flotte bilder, men den gang ei. For dei spesielt interesserte er det bare å ta kontakt, så skal dere få sjå bilde av vår trufaste ven Freddy)

The girls in Nepal

Jada. Vi har fått oss tradisjonelle klede, veldig stas. Om vi ikkje blei glodd på før, blir vi det i alle fall nå!